Premiera Super Famicoma w Japonii 21 listopada 1990 roku wyznaczyła początek nowej ery w historii gier konsolowych.

Pod koniec lat 80. Nintendo stało przed ogromnym wyzwaniem - po dominacji Famicoma/NES-a w Japonii i USA, na rynku pojawiły się nowoczesne, 16-bitowe konsole konkurentów (PC Engine, Sega Mega Drive). Nintendo, niechętne rezygnacji z NES-a, zrozumiało potrzebę innowacji.

Decyzja o rozpoczęciu prac nad Super Famicomem zapadła w 1987 roku, a oficjalnie konsolę zaprezentowano japońskiej prasie w listopadzie 1988. Wyróżniała się wtedy zaawansowanymi parametrami – procesorem 16-bitowym, wsparciem dla 256 kolorów i złożoną obsługą dźwięku.

Kulisy powstania konsoli

Pomysł na następcę Famicoma został ogłoszony publicznie przez prezesa Nintendo Hiroshiego Yamauchiego już w 1987 roku. W kolejnych miesiącach projekt napotkał na liczne wyzwania - od niedoboru chipów, przez brak oprogramowania dla zewnętrznych studiów, aż po globalne zmiany w branży elektronicznej. Oficjalna prezentacja i pierwsze szczegóły techniczne ujawniono japońskiej prasie jesienią 1988 roku, a kolejne pokazy dla branży odbyły się w 1989 roku.

Nintendo postawiło na staranną strategię premiery: pozwoliło deweloperom na przygotowanie gier na nowy sprzęt długo przed komercyjnym debiutem, by uniknąć niedoborów znanych z czasów Famicoma.

Najważniejsze aspekty techniczne

Super Famicom był 16-bitową konsolą czwartej generacji z wieloma przełomowymi rozwiązaniami:

• procesor: Ricoh 5A22 (bazujący na 65c816) – 16-bitowy, do 3,58 MHz;
• pamięć: 128 KB RAM, 64 KB VRAM, rozbudowana pamięć audio;
• grafika: PPU wspierało 32768 kolorów, do 256 jednocześnie na ekranie, 4 warstwy tła, 128 sprite'ów;
• audio: SPC700 oraz DSP (autorstwa Sony) – 8 kanałów stereo, 16-bit ADPCM, dźwięk na poziomie niespotykanym wcześniej w grach konsolowych;
• kartridże: możliwość zwiększania mocy przez dodatkowe układy (np. SuperFX, SA-1, DSP), co pozwalało na pionierskie efekty graficzne i gry 3D;
• Mode 7: unikalny tryb graficzny umożliwiający obracanie, skalowanie tła oraz tworzenie oszałamiających efektów pseudo-3D w grach takich jak F-Zero, Super Mario Kart czy Pilotwings.

W porównaniu z konkurencją, Super Famicom oferował szerszą paletę kolorów, bardziej elastyczny system warstw graficznych, wyższej jakości dźwięk oraz unikatowe efekty wizualne. Choć jego procesor był wolniejszy niż u rywali, nadrabiał innowacyjną architekturą oraz możliwościami rozszerzania funkcji przez chipy na kartridżach z grami.​​

Najważniejsze osoby odpowiedzialne za sukces konsoli

Masayuki Uemura

Główny projektant i architekt konsoli Super Famicom oraz jej poprzedniczki, Famicom/NES. Kierował zespołem R&D2 w Nintendo. Uemura już w latach 80. odpowiadał za przełomowe technologie sprzętowe firmy. Odpowiadał także za powstanie Satellaview, innowacyjnego systemu pobierania gier przez satelitę. Po odejściu z Nintendo został profesorem na Uniwersytecie Ritsumeikan. Zmarł w 2021 roku.

Hiroshi Yamauchi

Prezes Nintendo w latach 1949–2002, wizjoner i strateg, który przekształcił firmę z producenta kart do gier w światowego giganta elektronicznej rozrywki. To on podjął kluczową decyzję o stworzeniu nowej generacji konsoli, zlecił projekt Famicoma i Super Famicoma oraz wyznaczał kierunki rozwoju Nintendo na globalnym rynku. Słynął z surowego, autorytarnego stylu zarządzania i niezawodnego biznesowego „nosa”.

Ken Kutaragi

Inżynier Sony, znany jako "ojciec PlayStation", odegrał kluczową rolę przy projekcie Super Famicom jako twórca układu audio SPC700, który zapewnił przełomowy dźwięk konsoli. Pracował nad chipem w tajemnicy przed zarządem Sony - jego sukces stał się początkiem współpracy obu firm, a później rywalizacji, gdy stworzył pierwszą PlayStation.

Każda z tych postaci wniosła fundamentalny wkład w sukces Super Famicom zarówno od strony technologicznej, jak i wizjonerskiej.

Do zespołu deweloperów dołączyło też wiele zewnętrznych firm i legend branży, m.in. Rare (Donkey Kong Country), Square (Secret of Mana, Final Fantasy VI), Capcom (Street Fighter II, Mega Man X), Argonaut (Super FX – chip i gry 3D, np. Star Fox).​​

Debiut Super Famicoma

Super Famicom zadebiutował w Japonii 21 listopada 1990 roku, oferując premierowo Super Mario World, F-Zero i Pilotwings. Pierwsza partia 300 000 sztuk Super Famicoma sprzedała się w kilka godzin. Co ciekawe, chaos w sklepach był tak duży (dochodziło do bójek o ostatnie sztuki), że rząd Japonii zasugerował producentom, by przyszłe premiery konsol organizowali wyłącznie w weekendy.

W sierpniu 1991 roku konsola, pod nazwą Super Nintendo Entertainment System (w skrócie SNES) i z odmiennym designem obudowy, pojawiła się w Ameryce Północnej. Walczyła tam o pozycję lidera z Segą Genesis. Przewaga liczby i jakości bijatyk, RPG-ów oraz tytułów platformowych szybko przyciągnęła rzesze graczy. Dzięki dobremu wsparciu zewnętrznych producentów, SNES odniósł sukces mimo silnej konkurencji.

W Europie SNES ukazał się później, bo dopiero w 1992 roku. Europejska wersja konsoli zachowała swój japoński kształt, lecz zastosowany system PAL skutkował wolniejszymi wersjami gier. SNES na Starym Kontynencie musiał mierzyć się nie tylko z Sega Mega Drive, lecz również z kultową Amigą 500 czy Commodore 64. W Europie szczególnie doceniano bogatą bibliotekę i unikalną grafikę gier (dzięki Mode 7) - takie tytuły jak Super Mario World, The Legend of Zelda: A Link to the Past czy Street Fighter II napędzały popularność platformy, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Skandynawii.

Najważniejsze gry na Super Famicoma/SNES-a

Super Famicom zasłynął nie tylko dzięki mocy, ale głównie dzięki doskonałym grom. Wśród najważniejszych tytułów znalazły się:

• Super Mario World - flagowy platformer, ikona designu i doskonałej rozgrywki,
• The Legend of Zelda: A Link to the Past - jeden z najlepszych action-RPG wszech czasów,
• Super Metroid - przełomowa eksploracyjna gra akcji, do dziś uchodząca za wzorzec gatunku,
• Donkey Kong Country - pionierska prerenderowana grafika, płynna animacja i bogaty świat, dzieło brytyjskiego studia Rare,​
• F-Zero i Super Mario Kart - wyścigi, które w pełni wykorzystały tryb Mode 7, ustanawiając nowe standardy gatunku,
• Chrono Trigger, Secret of Mana, Final Fantasy VI - legendarne japońskie RPG, doceniane za fabułę, grafikę i muzykę,
• Street Fighter II i Mortal Kombat II - znakomite bijatyki, które zapewniły SNES-owi przewagę w domowych salonach gier,
• Star Fox - pierwsza gra 3D na SNES-a, która korzystała z chipu Super FX, tworząc wrażenie prawdziwej trójwymiarowości.

Rozbudowana biblioteka Super Famicoma liczy dziś ponad 1700 gier, a wiele z nich - jak EarthBound, Yoshi’s Island, Super Castlevania IV czy Contra III: The Alien Wars - do dziś uchodzi za kultowe.

Dziedzictwo Super Famicom

Super Famicom przetrwał na rynku niemal dekadę, sprzedając się w ponad 49 mln egzemplarzy na całym świecie, mimo zażartej walki z Segą i pojawieniem się PlayStation. Konsola ta stała się symbolem epoki 16-bitowej, redefiniując standardy wizualne, dźwiękowe i gameplayowe. Gry takie jak Super Mario World, The Legend of Zelda: A Link to the Past, Super Metroid czy Donkey Kong Country do dziś pozostają wzorcami jakości i nadal mają wpływ na współcześnie tworzone tytuły.

Po więcej ciekawostek na temat samego Super Famicoma, a także innych konsol i gier Nintendo, sięgnij po książkę "Wielka księga Nintendo", którą miałem przyjemność przetłumaczyć.

Zdjęcie główne: Marlon Medau / Unsplash

Podaj dalej:

Bartek 'Pan Nindyk' Wanot

Miłośnik gier niezależnych, Nintendo i japońskiej popkultury. W wolnych chwilach prowadzi stronę nindyki.pl. Tłumacz kilku książek o grach (Wielka księga Nintendo, Retro wspomnienia lat 90, Historia gier wideo) i gier (Castaway, Haneda Girl, Carimara).

---

Podoba Ci się to co robię? Postaw mi kawę:

8 zł 15 zł 25 zł

---

Partner strony:

Liczba odwiedzin: 59312